I love you, Dad.

Rozdział 1

Biegłam. Nie wiedziałam, dokąd, nie wiedziałam jak długo, ale biegłam i to dawało mi satysfakcje. Instynktownie wymijałam drzewa i inne obiekty stojące mi na drodze. Aktualnie byłam w Seattle, moim rodzinnym mieście. To tu zamierzałam się pożywić. Do pewnego stopnia czułam się winna, winna śmierci tych wszystkich ludzi, a z drugiej strony, co mogłam poradzić, że taka już była moja natura. Zwolniłam tempo i weszłam w ciemną uliczkę, wysokie budynki, kiedyś zapewne niezwykle piękne, dziś oszpecone przez młodzież tego miasta, odstraszały większość przechodniów. W pobliżu bramy na podwórko stał, a właściwie chwiał się, młody chłopak. Mógł mieć około 20 lat, nie wysoki, szczupły z brązowymi oczami i włosami tego samego koloru. Pomimo że dzieliło nas około dwadzieścia metrów bez trudu mogłam wyczuć bijący od niego odór pomieszanych alkoholi. Spokojnie, nie spiesząc się podeszłam do niego i jednym szybkim ruchem złamałam kark, wbiłam zęby w jego szyję. Gorąca, lepka ciecz spływała wzdłuż mojego gardła przynosząc ukojenie, po wyssaniu ostatnich kropli przerzuciłam sobie truchło przez ramię i ruszyłam w kierunku rzeki. Gdy pozbyłam się ciała wróciłam do domu. Była to mała, drewniana chatka z jednym pokojem kuchnią i łazienką. W pokoju nie było za dużo rzeczy. Jedno łóżko, mała szafka na ubrania i stare biurko. Usiadłam na posłaniu i wyjęłam szkicownik, chwile zastanawiałam się nad rysunkiem aż w końcu zdecydowałam się na niesamowity krajobraz z mojej krótkiej wycieczki przed polowaniem. Przedstawiał on polanę, przez którą przepływał mały strumyczek, po jej obu stronach rozciągał się las, w tle widać było góry. W trakcie pracy coś tchnęło mnie bym przejrzała zeszyt, w którym rysowałam. Znalazłam wiele pejzaży, kilka portretów osób spotkanych podczas podróży. W pewnym momencie zeszyt upadł mi na podłogę, a z pomiędzy kartek wyleciało zdjęcie mojej nieżyjącej już matki. Nawet nie pamiętam jak miała na imię. Zasmucona schowałam zeszyt do plecaka i ułożyłam się do snu.

Kolejny dzień zaczął się tak samo jak każdy, wstałam, zjadłam śniadanie i ogarnęłam w łazience. Nie mając jakichś większych planów postanowiłam wybrać się na zakupy. Ubrana w legginsy, botki i luźny brązowy sweter podbiegłam do pierwszych zabudowań i spacerkiem udałam się do centrum handlowego. Obeszłam kilka sklepów i cały czas nic sobie nie kupiłam, w większości rzeczy były nie na moją kieszeń. W końcu znalazłam fajną parę jeansów i czerwoną bluzę wciąganą, przez głowę. Nie mogłam pozwolić sobie na wiele, co jakiś czas zmieniałam miejsce zamieszkania. Głupotą byłoby posiadanie całych walizek ubrań.  Swoje zakupy zakończyłam w księgarni, kochałam czytać. Po przejrzeniu pojemnika z wydaniami kieszonkowymi, zdecydowałam się na przecenioną powieść autorstwa Paulo Coelho pt. „Brida”. Stojąc w kolejce do kasy dostrzegłam wchodzącego do sklepu młodego mężczyznę, który niewątpliwie był wampirem. Zdradziły go niezwykłego koloru tęczówki, jak również niesamowita zwinność i gracja, z jaką się poruszał. Miałam nadzieję, że nie zwróci na mnie uwagi, przez całe swoje życie spotkałam wiele wampirów i tylko nieliczni zorientowali się, że nie jestem w pełni człowiekiem. Zakupioną książkę schowałam do torebki i ruszyłam w kierunku wyjścia z obiektu. Kątem oka zauważyłam, że blondyn idzie za mną jednocześnie rozmawiając z kimś przez telefon. W tym samym momencie przyspieszyłam i wyszłam na ulice pełną ludzi, licząc na to, że przy świadkach nic mi się nie stanie. Moje nadzieje rozwiało pojawienie się drugiego wampira, był bardzo wysoki i muskularny, co spotęgowało mój strach. W pewnym momencie blondyn objął mnie ramieniem i nie zwracając uwagi przechodniów zaciągnął w ciemną uliczkę.
– Czego chcecie? – Udało mi się wydukać.
– Kim jesteś? – Zadał rzeczowe pytanie, drobniejszy z mężczyzn.
– Nikim ważnym.
– Więc nic się nie stanie jak się Ciebie pozbędziemy?
– To nie spodoba się Carlisle’owi – mruknął drugi mężczyzna.
– Więc co według Ciebie mamy zrobić? Ona z całą pewnością nie jest człowiekiem. – Na te słowa zadrżałam ze strachu.

W tym samym momencie do moich uszu dobiegł przeraźliwy huk, kilkanaście metrów dalej, na ulicy, dwa samochodu zderzyły się ze sobą. Zapach krwi na chwilę mnie obezwładnił, ale rozproszył też napastników, dając mi chwilę na ucieczkę. Wskoczyłam do odjeżdżającego autobusu licząc na to, że wtopię się w tłum, który jednocześnie zamaskuje mój zapach. Miałam rację, gdy po kilku przystankach wysiadłam, w około nie wyczuwałam wampirów. Po powrocie do domu, zaczęłam zastanawiać się nad przeprowadzką, jednak jedna rzecz nie dawała mi spokoju. Zjadłam kanapkę i pomimo wczesnej pory położyłam się do łóżka.