Rozdział 2

Następnego dnia była sobota, więc z samego rana udałam się do biblioteki, aby skorzystać z komputera. Po wpisaniu się na listę usiadłam na krześle i uruchomiłam trochę już przestarzały sprzęt. Skupiłam się by przypomnieć sobie nazwisko i wklepałam je w przeglądarkę dodając na końcu słowo „Waszyngton”. Pierwszym wynikiem okazał się spis lekarzy szpitala w Forks, wątpiłam, że znajdę tam jakiekolwiek informacje na temat mężczyzny. Przeglądając listę natrafiłam w końcu na Carlisle’a Cullena i kliknęłam w odnośnik do jego zdjęcia. Moim oczom ukazał się przystojny blondyn ze złotymi tęczówkami. Nie miałam już wątpliwości, że to on, jak oparzona wybiegłam z budynku i skierowałam się w stronę domu. Wyciągnęłam pieniądze spod materaca, przeliczyłam i schowałam do plecaka. Do bagażu dorzuciłam, dwie koszulki, spodnie dresowe i trochę bielizny. Ubrana w nowe jeansy i bluzę, wyciągnęłam spod łóżka moje stare znoszone glany. Kupiłam je dobre dziesięć lat temu i dalej świetnie mi służyły. Założyłam na siebie moją jedyną kurtkę i skierowałam się do wyjścia, chowając jednocześnie do kieszeni podrobione dokumenty.

Po pięciu godzinach jazdy autobusem, w końcu dotarłam na miejsce. Teraz wystarczyło tylko spytać się kogoś o drogę do szpitala, niestety mój wrodzona nieśmiałość nie pozwoliła mi na to. Tym sposobem dobrą godzinę błądziłam zanim znalazłam odpowiedni budynek. W rejestracji dowiedziałam się, że doktor Cullen kończy pracę dopiero o 20.00. Nie byłam zachwycona czekaniem ponad dwóch godzin w deszczu, ale w poczekalni zostać nie mogłam. Zapach krwi sprawiał, że jad napływał mi do ust, a ja sama ledwo się kontrolowałam. Usiadłam obok drzwi z nadzieją, że zadaszenie nad wejściem uchroni mnie przed zmoknięciem. Niestety po godzinie siedziałam mokra trzęsąc się z zimna. Miałam nadzieję, że Carlilse szybko wyjdzie, każda chwila niesamowicie mi się dłużyła. Gdy w końcu lekarze zaczęli się wymieniać, pod szpital podjechał srebrny samochód. Wysiadło z niego dwoje mężczyzn. Całkiem przystojny rudzielec i blondyn, ten sam, którego spotkałam w galerii. Wystraszona szybko poderwałam się z miejsca, ale było już za późno, mężczyzna złapał mnie za ramiona i przeciągnął z drugiej strony budynku. Przyciśnięta do ściany, krzyknęłam ze strachu i spróbowałam się wyrwać, jednak nie miałam najmniejszych szans. Byłam bardzo silna, silniejsza niż jakikolwiek człowiek, ale nie mogłam dorównać wampirowi.                     - Teraz już tak łatwo się nam nie wywiniesz. – Warknął blondyn. – To ta, o której Ci mówiliśmy Edwardzie. Biegnij po Carlisle’a. – Te słowa skierował do rudzielca. Nie wiedziałam, co chce mi zrobić i właśnie ta niewiedz najbardziej mnie przerażała.                                                                       – Nigdzie nie musisz biec, już jestem. – Usłyszałam znajomy głos.                                                     – Tato, pomóż mi! Proszę! – Krzyknęłam.                                                                                             – Bella?! Jasper, puść ją! – Chłopak wykonał polecenie, a ja wpadłam w ramiona taty i popłakałam się.                                                                                                                                                            – Boże drogi. Dziecko, co Ty tu robisz? – Przytulił mnie mocniej do piersi. Jednak ja nie byłam w stanie wydusić z siebie ani słowa. Zapłakałam tylko głośniej i odsunęłam się na tyle by móc spojrzeć mu w oczy, a on pocałował mnie w czoło i ponownie przytulił.                                                               – Co tu się dzieje? – Zapytał któryś z mężczyzn.                                                                                      – Długa historia. Na polowanie jedźcie sami, ja wracam z Bells do domu. – Powiedział tata i poprowadził mnie do czarnego mercedesa.                                                                                              – Co Ty tutaj robisz? – Ponowił pytanie, gdy wsiedliśmy.                                                                       – Przyjechałam do Ciebie. Już wcześniej chciałam Cię znaleźć, ale nie dałam rady. Dopiero wczoraj znalazłam jakiś punkt odniesienia. – Odpowiedziałam, a po moich policzkach znowu pociekły łzy.    – Tęskniłam tato.                                                                                                                                     – Jak się w ogóle czujesz? Jesteś cała przemoknięta.                                                                              – Wszystko w porządku. – Wychrypiałam, a Carlisle posłał mi karcące spojrzenie.                                – Zaraz będziemy na miejscu, masz coś na przebranie?                                                                         – O ile do plecaka nie przeciekła woda, mam.                                                                                          – To dobrze. Posłuchaj, teraz jestem w trochę innej sytuacji, niż gdy się z Tobą widziałem ostatni raz. Mam rodzinę, która nic o Tobie nie wie i                                                                                                 - I nie chcesz mnie u siebie widzieć. – Przerwałam mu. Carlisle zatrzymał samochód i spojrzał na mnie pełnym bólu wzrokiem.                                                                                                              - Nawet tak nie myśl. Kocham Cię i o niczym innym tak nie marzę, jak o tym abyś zamieszkała razem ze mną. Moja rodzina po prostu nie jest przygotowana na taką wiadomość i chciałem Cię prosić, żebyś była wobec nich i mnie wyrozumiała. – W tym momencie zrobiło mi się wręcz niewyobrażalnie głupio, że mogłam tak pomyśleć. W końcu to ja zostawiłam ojca po wielkiej kłótni, a nie on mnie.                                                                                                                                           – Przepraszam. – Spuściłam wzrok, a tata znów mnie przytulił.                                                              – Tak bardzo się za Tobą tęskniłem.

W końcu dojechaliśmy do domu, tata objął mnie ramieniem i zaprowadził do środka. Cała rodzina stała w salonie i wpatrywała się we mnie ze zdziwieniem.                                                         – Dzień dobry. – Powiedziałam cicho i zarumieniłam się. Nie lubiłam wywoływać zamieszania.        – To Bella, – przedstawił mnie – zaraz Wam wszystko wytłumaczę. – Położył rękę na moich plecach i poprowadził w kierunku schodów. Weszliśmy na górę i skręciliśmy w lewo korytarzem.                        – Tu jest łazienka, weź prysznic, przebierz się i zejdź na dół. – Pocałował mnie w czoło i poszedł. Zrobiłam, co kazał i zeszłam do salonu, gdzie czekała już na mnie prawie cała rodzina Carlisle’a. Tata podał mi gorącą herbatę, a ja spojrzałam na niego z zakłopotaniem. Nie wiedziałam, co im powiedzieć.                                                                                                                                               – A więc tak jak mówiłem, Bella jest moją córką. Zanim spotkałem Esme związany byłem z pewną kobietą imieniem Marie. Nasza znajomość była krótka i burzliwa, rozstaliśmy się. Okazało się, że była w ciąży, niestety podczas porodu umarła, wtedy zająłem się dzieckiem. Niestety Bella po matce odziedziczyła dość trudny charakter, pokłóciliśmy się bardzo poważnie, co skończyło się tym, że każde poszło w swoją stronę. Teraz po ponad stu latach znowu mam ją przy sobie. - Powiedział spokojnie, jak gdyby miał przygotowana całą przemowę.                                                                       – Czemu nie powiedziałeś, że masz córkę? – Spytała jasnowłosa kobieta.                                             - Rosalie, to nie jest takie proste. Byłem przekonany, że już nigdy się nie zobaczymy.                        – O co się pokłóciliście – Tym razem odezwał się facet spotkany w Seattle, a mi zaszkliły się oczy.  – Obwiniałam tatę o śmierć swojej matki. – Wyszeptałam, a wszystkie osoby skierowały na mnie wzrok. Na szczęście kłopotliwą ciszę przerwała dziewczyna o wyglądzie chochlika.                           – Tak w ogóle to jeszcze Ci się nie przedstawiliśmy. Ja jestem Alice, Jasper ten blondyn z galerii to mój chłopak. Osiłek to Emmett jest mężem Rosalie, a Esme to żona Carlisle’a. Jest jeszcze Edward, ten rudy. – Wyjaśniła dziewczyna, wskazując po kolei na członków rodziny. Esme uśmiechnęła się do mnie i usiadła obok męża, uświadomiło mi to, że nie mam już ojca tylko dla siebie.                            – Dobrze, więc, nie męczmy więcej Belli, jutro opowie nam trochę o sobie. Esme mogłabyś zaprowadzić Bells do pokoju gościnnego?                                                                                                – Oczywiście. – Odpowiedziała. – Mam nadzieję, że zostaniesz z nami na dłużej, kochanie. – Te słowa skierowała do mnie.                                                                                                                       – Też mam taką nadzieję. – Uśmiechnęłam się życzliwie do kobiety. Naprawdę chciałam się zaaklimatyzować w tej rodzinie. Wyglądali na sympatycznych, a ja mogłabym nadrobić z tatą stracony czas. 

Rozdział 1

Biegłam. Nie wiedziałam, dokąd, nie wiedziałam jak długo, ale biegłam i to dawało mi satysfakcje. Instynktownie wymijałam drzewa i inne obiekty stojące mi na drodze. Aktualnie byłam w Seattle, moim rodzinnym mieście. To tu zamierzałam się pożywić. Do pewnego stopnia czułam się winna, winna śmierci tych wszystkich ludzi, a z drugiej strony, co mogłam poradzić, że taka już była moja natura. Zwolniłam tempo i weszłam w ciemną uliczkę, wysokie budynki, kiedyś zapewne niezwykle piękne, dziś oszpecone przez młodzież tego miasta, odstraszały większość przechodniów. W pobliżu bramy na podwórko stał, a właściwie chwiał się, młody chłopak. Mógł mieć około 20 lat, nie wysoki, szczupły z brązowymi oczami i włosami tego samego koloru. Pomimo że dzieliło nas około dwadzieścia metrów bez trudu mogłam wyczuć bijący od niego odór pomieszanych alkoholi. Spokojnie, nie spiesząc się podeszłam do niego i jednym szybkim ruchem złamałam kark, wbiłam zęby w jego szyję. Gorąca, lepka ciecz spływała wzdłuż mojego gardła przynosząc ukojenie, po wyssaniu ostatnich kropli przerzuciłam sobie truchło przez ramię i ruszyłam w kierunku rzeki. Gdy pozbyłam się ciała wróciłam do domu. Była to mała, drewniana chatka z jednym pokojem kuchnią i łazienką. W pokoju nie było za dużo rzeczy. Jedno łóżko, mała szafka na ubrania i stare biurko. Usiadłam na posłaniu i wyjęłam szkicownik, chwile zastanawiałam się nad rysunkiem aż w końcu zdecydowałam się na niesamowity krajobraz z mojej krótkiej wycieczki przed polowaniem. Przedstawiał on polanę, przez którą przepływał mały strumyczek, po jej obu stronach rozciągał się las, w tle widać było góry. W trakcie pracy coś tchnęło mnie bym przejrzała zeszyt, w którym rysowałam. Znalazłam wiele pejzaży, kilka portretów osób spotkanych podczas podróży. W pewnym momencie zeszyt upadł mi na podłogę, a z pomiędzy kartek wyleciało zdjęcie mojej nieżyjącej już matki. Nawet nie pamiętam jak miała na imię. Zasmucona schowałam zeszyt do plecaka i ułożyłam się do snu.

Kolejny dzień zaczął się tak samo jak każdy, wstałam, zjadłam śniadanie i ogarnęłam w łazience. Nie mając jakichś większych planów postanowiłam wybrać się na zakupy. Ubrana w legginsy, botki i luźny brązowy sweter podbiegłam do pierwszych zabudowań i spacerkiem udałam się do centrum handlowego. Obeszłam kilka sklepów i cały czas nic sobie nie kupiłam, w większości rzeczy były nie na moją kieszeń. W końcu znalazłam fajną parę jeansów i czerwoną bluzę wciąganą, przez głowę. Nie mogłam pozwolić sobie na wiele, co jakiś czas zmieniałam miejsce zamieszkania. Głupotą byłoby posiadanie całych walizek ubrań.  Swoje zakupy zakończyłam w księgarni, kochałam czytać. Po przejrzeniu pojemnika z wydaniami kieszonkowymi, zdecydowałam się na przecenioną powieść autorstwa Paulo Coelho pt. „Brida”. Stojąc w kolejce do kasy dostrzegłam wchodzącego do sklepu młodego mężczyznę, który niewątpliwie był wampirem. Zdradziły go niezwykłego koloru tęczówki, jak również niesamowita zwinność i gracja, z jaką się poruszał. Miałam nadzieję, że nie zwróci na mnie uwagi, przez całe swoje życie spotkałam wiele wampirów i tylko nieliczni zorientowali się, że nie jestem w pełni człowiekiem. Zakupioną książkę schowałam do torebki i ruszyłam w kierunku wyjścia z obiektu. Kątem oka zauważyłam, że blondyn idzie za mną jednocześnie rozmawiając z kimś przez telefon. W tym samym momencie przyspieszyłam i wyszłam na ulice pełną ludzi, licząc na to, że przy świadkach nic mi się nie stanie. Moje nadzieje rozwiało pojawienie się drugiego wampira, był bardzo wysoki i muskularny, co spotęgowało mój strach. W pewnym momencie blondyn objął mnie ramieniem i nie zwracając uwagi przechodniów zaciągnął w ciemną uliczkę.
– Czego chcecie? – Udało mi się wydukać.
– Kim jesteś? – Zadał rzeczowe pytanie, drobniejszy z mężczyzn.
– Nikim ważnym.
– Więc nic się nie stanie jak się Ciebie pozbędziemy?
– To nie spodoba się Carlisle’owi – mruknął drugi mężczyzna.
– Więc co według Ciebie mamy zrobić? Ona z całą pewnością nie jest człowiekiem. – Na te słowa zadrżałam ze strachu.

W tym samym momencie do moich uszu dobiegł przeraźliwy huk, kilkanaście metrów dalej, na ulicy, dwa samochodu zderzyły się ze sobą. Zapach krwi na chwilę mnie obezwładnił, ale rozproszył też napastników, dając mi chwilę na ucieczkę. Wskoczyłam do odjeżdżającego autobusu licząc na to, że wtopię się w tłum, który jednocześnie zamaskuje mój zapach. Miałam rację, gdy po kilku przystankach wysiadłam, w około nie wyczuwałam wampirów. Po powrocie do domu, zaczęłam zastanawiać się nad przeprowadzką, jednak jedna rzecz nie dawała mi spokoju. Zjadłam kanapkę i pomimo wczesnej pory położyłam się do łóżka. 

Prolog

Carlisle Cullen po raz kolejny odłożył książkę i spojrzał się w okno. Sam nie wiedział, co się z nim dzieje, jakieś dziwne przeczucie nie pozwalało mu się na niczym skupić. Najbardziej jednak denerwował go fakt, że Alice nie miała żadnej wizji na ich temat, nie zapowiadało się nic złego, ale też nic dobrego. Potrząsnął głową. Znowu nie doszedł do żadnego sensownego wniosku. Gdy słońce znikło za horyzontem wstał z fotela i podszedł do biblioteczki. Nie był pewien, czego szuka, ale gdy natknął się na gładką, białą teczkę z jego twarzy zniknęło niezrozumienie, a pojawił się smutny uśmiech. Wyciągnął zawartość, a jego oczom ukazał się rysunek. Przedstawiał on dwie postacie: doktora Cullena i przytulającą się do niego niską brunetkę. Uśmiech na twarzy wampira powiększył się a w oczach zabłysły wesołe iskierki.