Carlisle Cullen po raz kolejny odłożył książkę i spojrzał się
w okno. Sam nie wiedział, co się z nim dzieje, jakieś dziwne przeczucie nie
pozwalało mu się na niczym skupić. Najbardziej jednak denerwował go fakt, że
Alice nie miała żadnej wizji na ich temat, nie zapowiadało się nic złego, ale
też nic dobrego. Potrząsnął głową. Znowu nie doszedł do żadnego sensownego
wniosku. Gdy słońce znikło za horyzontem wstał z fotela i podszedł do
biblioteczki. Nie był pewien, czego szuka, ale gdy natknął się na gładką, białą
teczkę z jego twarzy zniknęło niezrozumienie, a pojawił się smutny uśmiech. Wyciągnął
zawartość, a jego oczom ukazał się rysunek. Przedstawiał on dwie postacie:
doktora Cullena i przytulającą się do niego niską brunetkę. Uśmiech na twarzy
wampira powiększył się a w oczach zabłysły wesołe iskierki.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz