Następnego dnia była sobota, więc z samego rana udałam się do
biblioteki, aby skorzystać z komputera. Po wpisaniu się na listę usiadłam na
krześle i uruchomiłam trochę już przestarzały sprzęt. Skupiłam się by
przypomnieć sobie nazwisko i wklepałam je w przeglądarkę dodając na końcu słowo
„Waszyngton”. Pierwszym wynikiem okazał się spis lekarzy szpitala w Forks,
wątpiłam, że znajdę tam jakiekolwiek informacje na temat mężczyzny.
Przeglądając listę natrafiłam w końcu na Carlisle’a Cullena i kliknęłam w
odnośnik do jego zdjęcia. Moim oczom ukazał się przystojny blondyn ze złotymi
tęczówkami. Nie miałam już wątpliwości, że to on, jak oparzona wybiegłam z
budynku i skierowałam się w stronę domu. Wyciągnęłam pieniądze spod materaca,
przeliczyłam i schowałam do plecaka. Do bagażu dorzuciłam, dwie koszulki,
spodnie dresowe i trochę bielizny. Ubrana w nowe jeansy i bluzę, wyciągnęłam
spod łóżka moje stare znoszone glany. Kupiłam je dobre dziesięć lat temu i dalej świetnie mi służyły. Założyłam na siebie moją jedyną kurtkę i skierowałam
się do wyjścia, chowając jednocześnie do kieszeni podrobione dokumenty.
Po pięciu godzinach jazdy autobusem, w końcu dotarłam na
miejsce. Teraz wystarczyło tylko spytać się kogoś o drogę do szpitala, niestety
mój wrodzona nieśmiałość nie pozwoliła mi na to. Tym sposobem dobrą godzinę
błądziłam zanim znalazłam odpowiedni budynek. W rejestracji dowiedziałam się,
że doktor Cullen kończy pracę dopiero o 20.00. Nie byłam zachwycona czekaniem
ponad dwóch godzin w deszczu, ale w poczekalni zostać nie mogłam. Zapach krwi
sprawiał, że jad napływał mi do ust, a ja sama ledwo się kontrolowałam.
Usiadłam obok drzwi z nadzieją, że zadaszenie nad wejściem uchroni mnie przed
zmoknięciem. Niestety po godzinie siedziałam mokra trzęsąc się z zimna. Miałam
nadzieję, że Carlilse szybko wyjdzie, każda chwila niesamowicie mi się dłużyła.
Gdy w końcu lekarze zaczęli się wymieniać, pod szpital podjechał srebrny
samochód. Wysiadło z niego dwoje mężczyzn. Całkiem przystojny rudzielec i
blondyn, ten sam, którego spotkałam w galerii. Wystraszona szybko poderwałam
się z miejsca, ale było już za późno, mężczyzna złapał mnie za ramiona i
przeciągnął z drugiej strony budynku. Przyciśnięta do ściany, krzyknęłam ze
strachu i spróbowałam się wyrwać, jednak nie miałam najmniejszych szans. Byłam
bardzo silna, silniejsza niż jakikolwiek człowiek, ale nie mogłam dorównać
wampirowi. - Teraz już tak łatwo się nam nie wywiniesz. – Warknął blondyn. – To
ta, o której Ci mówiliśmy Edwardzie. Biegnij po Carlisle’a. – Te słowa
skierował do rudzielca. Nie wiedziałam, co chce mi zrobić i właśnie ta niewiedz
najbardziej mnie przerażała. – Nigdzie nie musisz biec, już jestem. – Usłyszałam
znajomy głos. –
Tato, pomóż mi! Proszę! – Krzyknęłam.
– Bella?!
Jasper, puść ją! – Chłopak wykonał polecenie, a ja wpadłam w ramiona taty i
popłakałam się.
– Boże drogi. Dziecko,
co Ty tu robisz? – Przytulił mnie mocniej do piersi. Jednak ja nie byłam w
stanie wydusić z siebie ani słowa. Zapłakałam tylko głośniej i odsunęłam się na
tyle by móc spojrzeć mu w oczy, a on pocałował mnie w czoło i ponownie
przytulił. –
Co tu się dzieje? – Zapytał któryś z mężczyzn. – Długa historia. Na polowanie jedźcie sami, ja wracam z Bells do domu.
– Powiedział tata i poprowadził mnie do czarnego mercedesa. –
Co Ty tutaj robisz? – Ponowił pytanie, gdy wsiedliśmy. –
Przyjechałam do Ciebie. Już wcześniej chciałam Cię znaleźć, ale nie dałam rady.
Dopiero wczoraj znalazłam jakiś punkt odniesienia. – Odpowiedziałam, a po moich
policzkach znowu pociekły łzy. – Tęskniłam tato. – Jak się w ogóle czujesz? Jesteś cała przemoknięta. – Wszystko w porządku. – Wychrypiałam,
a Carlisle posłał mi karcące spojrzenie. –
Zaraz będziemy na miejscu, masz coś na przebranie? –
O ile do plecaka nie przeciekła woda, mam. – To dobrze. Posłuchaj, teraz jestem w trochę innej sytuacji, niż gdy
się z Tobą widziałem ostatni raz. Mam rodzinę, która nic o Tobie nie wie i - I nie chcesz mnie u siebie widzieć. – Przerwałam mu. Carlisle zatrzymał
samochód i spojrzał na mnie pełnym bólu wzrokiem. - Nawet tak nie myśl. Kocham Cię i o niczym innym tak nie marzę, jak o tym abyś
zamieszkała razem ze mną. Moja rodzina po prostu nie jest przygotowana na taką
wiadomość i chciałem Cię prosić, żebyś była wobec nich i mnie wyrozumiała. – W
tym momencie zrobiło mi się wręcz niewyobrażalnie głupio, że mogłam tak
pomyśleć. W końcu to ja zostawiłam ojca po wielkiej kłótni, a nie on mnie. – Przepraszam. – Spuściłam wzrok, a tata znów mnie przytulił. – Tak bardzo się za Tobą tęskniłem.
W końcu dojechaliśmy do domu, tata objął mnie ramieniem i
zaprowadził do środka. Cała rodzina stała w salonie i wpatrywała się we mnie ze
zdziwieniem. – Dzień dobry. – Powiedziałam cicho i zarumieniłam się. Nie lubiłam
wywoływać zamieszania. – To Bella, – przedstawił mnie – zaraz Wam wszystko wytłumaczę. –
Położył rękę na moich plecach i poprowadził w kierunku schodów. Weszliśmy na
górę i skręciliśmy w lewo korytarzem. – Tu jest
łazienka, weź prysznic, przebierz się i zejdź na dół. – Pocałował mnie w czoło
i poszedł. Zrobiłam, co kazał i zeszłam do salonu, gdzie czekała już na mnie
prawie cała rodzina Carlisle’a. Tata podał mi gorącą herbatę, a ja spojrzałam
na niego z zakłopotaniem. Nie wiedziałam, co im powiedzieć. –
A więc tak jak mówiłem, Bella jest moją córką. Zanim spotkałem Esme związany
byłem z pewną kobietą imieniem Marie. Nasza znajomość była krótka i burzliwa,
rozstaliśmy się. Okazało się, że była w ciąży, niestety podczas porodu umarła,
wtedy zająłem się dzieckiem. Niestety Bella po matce odziedziczyła dość trudny
charakter, pokłóciliśmy się bardzo poważnie, co skończyło się tym, że każde
poszło w swoją stronę. Teraz po ponad stu latach znowu mam ją przy sobie. - Powiedział spokojnie, jak gdyby miał przygotowana całą przemowę. – Czemu nie
powiedziałeś, że masz córkę? – Spytała jasnowłosa kobieta. - Rosalie, to nie jest takie proste. Byłem przekonany, że już nigdy się
nie zobaczymy. – O co się pokłóciliście – Tym razem
odezwał się facet spotkany w Seattle, a mi zaszkliły się oczy. – Obwiniałam tatę o śmierć
swojej matki. – Wyszeptałam, a wszystkie osoby skierowały na mnie wzrok. Na
szczęście kłopotliwą ciszę przerwała dziewczyna o wyglądzie chochlika. – Tak w ogóle to jeszcze Ci się nie
przedstawiliśmy. Ja jestem Alice, Jasper ten blondyn z galerii to mój chłopak.
Osiłek to Emmett jest mężem Rosalie, a Esme to żona Carlisle’a. Jest jeszcze
Edward, ten rudy. – Wyjaśniła dziewczyna, wskazując po kolei na członków
rodziny. Esme uśmiechnęła się do mnie i usiadła obok męża, uświadomiło mi to,
że nie mam już ojca tylko dla siebie. –
Dobrze, więc, nie męczmy więcej Belli, jutro opowie nam trochę o sobie. Esme
mogłabyś zaprowadzić Bells do pokoju gościnnego? – Oczywiście. – Odpowiedziała. – Mam nadzieję, że zostaniesz z nami na
dłużej, kochanie. – Te słowa skierowała do mnie. – Też mam taką nadzieję. – Uśmiechnęłam się życzliwie do kobiety. Naprawdę
chciałam się zaaklimatyzować w tej rodzinie. Wyglądali na sympatycznych, a ja
mogłabym nadrobić z tatą stracony czas.
